In de guard springen
Ik schreef dit artikel in 2006, maar het is vandaag nog even relevant als bijna twee decennia geleden. Bekijk ook de recente Instagram van Mikey over op iemands billen springen (opens in a new tab).
Steeds vaker hoor je discussies of het tijdens een grondgevecht beter is om in de guard te springen of niet. Vorige week kwam het onderwerp weer naar boven op een Nederlands mixfight-forum. Dus besloot ik mijn gedachten op een rijtje te zetten en mijn mening met jullie te delen.
Wat is in de guard springen precies? De meeste mensen zeggen dat het is wanneer een vechter omhoog springt en zijn benen om de romp van de tegenstander sluit. Hier hebben we het specifiek over de gesloten guard, de meest dominante versie van de guard (als je tegen iemand van hetzelfde gewicht vecht). Veel vechters gebruiken verschillende varianten van deze beweging. Sommigen zetten een voet op de heup en grijpen een arm om te gaan zitten en de tegenstander naar zich toe te trekken, richting open guard. Anderen verschuiven meteen rond één been om half-guard of baby-hug guard aan te nemen. Veel hangt af van de regels, de kleding en het gewichtsverschil tussen de vechters. Je zou het dus evengoed trekken, springen, zitten, verschuiven of lopen naar de guard kunnen noemen.
Waarom springen vechters naar de guard? Omdat ze het niet beter weten? Omdat ze niet staand kunnen vechten? In theorie kan dat, maar meestal gebeurt het omdat ze er zeker van zijn dat hun tegenstander geen weerstand kan bieden aan hun guard. Het is dus eerder een strategische zet dan een gebrek aan vaardigheid. Meestal zijn het BJJ-beoefenaars (Braziliaans Jiu-Jitsu) die dit doen, omdat zij een veel betere guard hebben dan vechters uit andere grondvechtsporten. Ik denk dat de guard een van de redenen is waarom BJJ het zo goed doet op de grond. Kortom: als je tijdens je training niet op de guard focust, doe je geen Braziliaans Jiu-Jitsu!
Is springen naar de guard "een teken van lafheid"? Niet per se. Zolang het binnen de regels van het gevecht valt, heeft iedereen het recht te doen wat nodig is om te winnen. Het verschil is dat wanneer je naar de guard trekt, iedereen ziet dat je een bewuste keuze maakt. Er zijn genoeg andere strategieën die we dagelijks zien waar niemand van opkijkt. Er zijn vechters die enkel vanuit side control aanvallen en nooit naar de mount overgaan. Betekent dat dat ze de mount vermijden? Er zijn er die, eenmaal in half-mount of guard, het spel op slot gooien, defensief blijven, omhoog springen en punten proberen te scoren staand. Er zijn er ook die meteen bij het begin van elk gevecht naar een armbar, een driehoek of een beenklem springen. En blijkbaar klaagt niemand...
Toen ik begon met wedstrijden, probeerde ik altijd boven te blijven. Het gevolg was dat ik al vroeg in het gevecht behoorlijk vermoeid was, en als ik werd neergehaald, bevond ik me meteen in een nadelige positie. Kortom, het was zwaar. Pas toen ik besefte dat ik beter was in de guard dan de meeste mensen, koos ik ervoor om die positie meteen vanaf het begin aan te nemen. Ik was niet moe en bevond me meteen in een betere positie dan mijn tegenstander. Nu, na een aantal jaren, nu winnen niet meer zo belangrijk voor me is, vecht ik weer vaker staand. Niet omdat ik dat strategisch voordeliger vind, en ook niet omdat ik denk dat ik daardoor een meer "complete" vechter word, maar gewoon omdat ik het leuk vind.
En dat is het belangrijkste: plezier beleven aan het vechten. Laat ze maar praten, zonder ego, geen probleem...
